Misschien wist je het al heel snel, misschien denk je er nu nog over na, misschien is het al uitgekomen, of misschien ben je er al helemaal klaar mee. Maar vroeg of laat weet/wist iedereen hoe hij/zij later aan het geld komt.

De één wilde toen die al jong was een zanger of zangeres worden. De ander wou profvoetballer worden, en weer iemand anders wou architect worden. Voor al die dingen moet je natuurlijk wel veel doen! Je diploma halen is het belangrijkste wat er is om je doel te bereiken.

De meeste mensen zijn later toch heel iets anders gaan doen dan dat hij/zij eerst wilde worden. Hoe komt dit nou? En zijn ze wel blij met hun baan die ze nu hebben of hebben gedaan? Ik heb 8 verschillende mensen geïnterviewd (Van een basisschoolleerling tot iemand die met pensioen is) en ik heb ze wat vragen gesteld over de toekomst.

In deze artikel lezen we het verhaal van Sonja Vetter (vroeg met pensioen gegaan en heeft nu een eigen bedrijf), en van Tjalco van der Meij (nu met pensioen en heeft in Zuid-Afrika gewerkt!)

Dit artikel bestaat uit 3 delen, elke dag kwam er een nieuwe deel op de site te staan. (Deel 1 en 2 staan al op de site)

Sonja Vetter

In het kort: Ik ben Sonja Vetter, tegenwoordig eigenaar/directeur van Bureau Sterk in Samenwerken, conceptontwikkelaar, passie voor koken.

Vroeg met pensioen: Ik was directeur ICT, Bouw en Financiën van de grootste scholengemeenschap hier in Amsterdam( 450 man personeel en 30 miljoen omzet). Toen in 2003 de bouw af was, was ik ook klaar. Alles daarna zou een teleurstelling zijn. Voor die tijd was ik directeur onderwijs en lerares geschiedenis. Dat heb ik namelijk gestudeerd aan de Universiteit van Amsterdam.

Eigen bedrijf: Mijn bedrijf denkt mee met bedrijven of instellingen over dingen die ze graag willen ontwikkelen. Bijvoorbeeld: ze willen meer leerlingen trekken of de leerlingen die ze hebben meer tevreden stellen. Dan ontwikkel ik met hen een concept hoe dat gerealiseerd kan worden. Of een instelling wil een nationale conferentie organiseren dat smaakmakend moet zijn maar weet niet hoe. Ik ontwikkel dan met hen het concept voor die dag en nodig de mensen uit die dat kunnen realiseren. Het bedrijf is heel flexibel en afhankelijk van wat het probleem is, ontwikkel ik mee. Ik heb nu een bedrijf dat mij gevraagd heeft mee te werken om een concept te maken voor wijkrevitalisatie (een wijk moet meer werk krijgen, er moet een bouwwerk komen waar ondernemers iets nieuws en toch iets bekend kunnen gaan doen, er moet ook gewoond worden, een hotel komen etc.)<br />

Vroeger vooruit denken: Ik wou graag actrice worden en heb veel toneel gespeeld maar hoewel ik wel talent had, zag ik in dat ik geen toptalent was en ik wil altijd de top. Toen wilde ik kok worden en een groot restaurant hebben, maar dat is een heel zwaar beroep. Toen dacht ik: ik kies wat ik ook heel graag doe, lezen, en vooral over de geschiedenis. Dat ben ik gaan studeren en ben daar ook heel goed in geworden. Daarna wilde ik steeds iets anders: een nieuwe mediaspecialist want ik was meteen weg van internet. Dat ben ik nu. Maar ik ben nooit uitgeleerd. En wat ik worden wil, weet ik nog steeds niet. Ik ben iets.

Eerste baan: Ik was vestiairejuffrouw bij een cabaret. Ik wilde het zelf want ik moest geld verdienen. Mijn ouders hadden het niet breed.

Studie: Ik had een beurs en die werd gratis als je gemiddeld een 8 haalde. Ik ben er voluit voor gegaan en zo kreeg ik geen studieschuld en studeerde cum laude af.

Toekomst: Mijn toekomst? Ik ga misschien in de Raad van Bestuur van een projectontwikkelaar zitten. Ik ga zeker veel meer over koken te weten komen. Ook over moestuinen. Volgend jaar ga ik daar les in nemen. Ik wil mijn eigen groenten gaan verbouwen.

Tjalco van der Meij

In het kort: Ik ben Tjalco P. van der Meij geboren in Enschede in 1942. Ik heb gewoond en gewerkt in Zuid-Afrika, Engeland en Litouwen en natuurlijk in Nederland. Nu woon ik deels in Zeeuws-Vlaanderen en deels in de Dordogne in Frankrijk.

Voordat ik met pensioen ging: Ik was bedrijfseconoom met een Engelse opleiding (Management Accountant). De laatste 15 jaar had ik een eenmanszaak en deed consultancy werk voor Noorse en Zweedse kledingbedrijven in Litouwen. Ik was tamelijk trots, maar het was voornamelijk leuk en afwisselend werk.

Vroeger vooruit denken: Toen ik zestien was wist ik helemaal niet wat ik wilde worden. Toen ik 10 was wilde ik dierenarts worden. Toen ik 16 was en op de HBS zat, stonden de grote bedrijven al in de rij om je een baan na je examen aan te bieden. Gemakkelijker dus dan nu.

Eerste baan: Ik emigreerde naar Zuid-Afrika en werkte daar voor een bank die me al in Nederland een baan had aangeboden. Daarvoor had ik wel vakantiebaantjes gehad bij o.a. Grolsch en ook bij de fabriek waar mijn vader werkte. (Tetem).

School: Ik heb HBS-b gestudeerd en ik vond school eigenlijk heel vervelend. Ik had geen duidelijke toekomstplannen, behalve dat ik net als mijn oudere broers naar het buitenland wilde. In Zuid-Afrika heb ik een bankiersdiploma en dus ook een Management Accountancy diploma gehaald.

Toekomst: De mensheid als geheel zal het steeds beter krijgen maar zal daar ook weer, net als mijn generatie, aan gewend raken en er door verwend worden. Wel zie ik dat er steeds grotere groep mensen zal zijn waarvoor er geen werk is omdat ze niet genoeg opleiding hebben. Er zal wel altijd werk in de zorg blijven ook voor die groep.

Fadi Esak