“Ik ben er trots op dat ik succes heb niet in het doen van de dingen die ik graag doe, maar in de dingen die ik niet graag doe.” Maxwell Perkins.

Het klinkt als in contradictio in terminis. Dat is het ook maar tegelijkertijd niet. Daarom hebben we waarschijnlijk zoveel moeite geluk te ervaren. Al die taken en verplichtingen; emoties is het kortstondige restproduct van een leven vol van noodzakelijkheden.

Toen ik jong was ging ik niet graag in bad. Met tegenzin ging ik eens per week in bad, met mijn vader, totdat ik negen of tien was en te groot was om samen in de porseleinen badkuip met leeuwen met klauwtjes op de hoeken te passen. Vaste tijdstip voor het naar bad gaan was zaterdagavond. Mijn moeder vulde de badkuip met heel heet water. Vervolgens poogde mijn vader erin te stappen en ik volgde.

Mijn vader werkte op een fabriek in Detroit, “tien uur per dag, zes dagen per week … en, ja, soms zeven” —- was zijn vaste uitspraak. Als hij er eenmaal in geslaagd was de badkuip in te gaan, sliep hij binnen een paar minuten. Ik speelde met mijn rubberen eendje of wat dan ook. Op gegeven moment werd hij wakker en gingen we ons wassen in het koud geworden water dat inmiddels inktachtig grijs geworden was. Hij liet dan de kuip leeglopen, zette de kraan aan, en spatte water over onze lichamen om de vieze olieachtige resten die nog op ons lichaam zaten te verwijderen. Als we op dat punt aangekomen waren, had ik het wel gehad met die wekelijkse routine.

Toen ik veertien was, kochten mijn ouders een huis die niet alleen een badkuip had, maar ook een douche. Ik had er wel eens van gehoord: ze waren modern, snel en op de tv gebruikten mensen ze vaker dan badkuipen. Ik vond de douche leuk. Ik begon twee of drie keer per week een douche te nemen. Ik werd ervoor gegispt door min vader omdat het “een heleboel geld kost voor het hete water!” Pas op de universiteit toen ik in een studentenhuis woonde, nam ik elke dag een douche.

Met de ochtenddouche werd ik wakker! Het was een prettige manier om de dag te beginnen.

Wat begon als een vervelende gewoonte ontwikkelde zich als een genieting. Heel eenvoudig en elementair. Pak dat voorbeeld en denk aan al die dingen die je tot een dagelijkse routine wil maken of die je wil veranderen om welke reden dan ook.

Ik houd daar niet van! Waarvan? ………………… (vul hier iets in). Welke dingen doe je niet graag? Broccoli eten? Jammer. Ik heb gehoord dat het een natuurlijk middel tegen carcinogenen is; dingen die kanker veroorzaken. Proef het eens, pak tien kookboeken en haal uit ieder boek een broccolirecept. Bijvoorbeeld broccoli in gebraden boter met knoflook. Het water loopt me al uit de mond. Voordat je het weet kook je het twee of drie keer per week… Voordat je het weet, eet je iedere dag broccoli van rauw tot gekookt met een hollandaisesausje erover heen .. en je smult ervan!

Deze twee eenvoudige voorbeelden zijn anekdotes over hoe je leert iets lekker te vinden / ergens van te houden dat eerst een verplichting was of waarover als kind anders dacht. Nu ik het heb over knoflook, herinner ik me nog het moment dat ik besloot dat het vies was. Toen ik een jaar of tien was bestelden mijn ouders een pizza aan huis — Amerika’s liefdesaffaire met het product was net van start gegaan — met alles erop. We vierden het als een bijzondere gebeurtenis en mijn ouders hadden de duurste pizza op het menu gekozen. Alles zat erop: pepperoni, paddestoelen, uien, pepers, knoflook, anchovis …. anchovis? “Wat is dat lange ding hier?” had iemand gevraagd. Mijn vader proefde het en zei: “Het smaakt naar vis en het is erg zout …. te zout!” Iemand anders die meeat, proefde het en zei “Volgens mij is het een anchovi”. Snel viel de beslissing dat niemand van anchovies hield. Ze haalden ze allemaal uit de pizza. Maar op een of andere manier was de geur – en smaak – ervan doorgedrongen in de gesmolten kaas en zat die ook al in de tomatensaus en alle stukken pizza smaakten ernaar. De pizza werd niet opgegeten en verdween in de vuilnisbak. Zelfs de hond lustte het niet.

Om een of andere reden, inspireerde dat voorval me. Ik wilde graag groot zijn. En volwassenen mochten iets vies vinden waarvan anderen zeiden dat het SuperLekkerBuitengewoon was; sorry anchovis is zoiets. Ik besloot dat ik niet langer KNOFLOOK wilde eten. Mijn vader hield erg van knoflook. Miijn moeder gebruikte het vaak in allerlei maaltijden. Als ik maar even kon verwijderde ik het. Bepaalde gerechten at ik niet omdat er knoflook in zat! Tsjonge, wat was ik een dom kind.

Heden ten dage is knoflook natuurlijk een vast onderdeel van mijn maaltijden. We ontwikkelen vaak vooroordelen tegen dingen en ideeën meer vanuit andere overwegingen dan vanwege de zaak zelf. Het is een slechte manier om besluiten op te baseren, maar het is kennelijk de aard van de mens. Zo zit de wereld in elkaar!

En wie was Maxwell Perkins? Herinner je nog? Het citaat, aan het begin van het verhaal, staat op zijn naam … Hij was een uitgever bij een Amerikaanse boekuitgeverij in de eerste helft van de twintigste eeuw. Hij was verantwoordelijk voor het uitgeven van onder andere F. Scott Fitzgerald en Ernest Hemingway. Hij kwam uit een keurige familie en hij studeerde eind 19e eeuw aan Harvard. Vandaag denken we dat die tijd minder gecompliceerd was. Geloof er niets van! Er was geen sociale zekerheid, geen antibiotica en loodgieters kwamen het huis niet in, om maar wat te noemen. Maar toen al, had hij ons iets te zeggen dat van belang is voor ieder tijdvak in de geschiedenis van de mensheid.

Van dat uitgangspunt leren we een fundamentele les: elke dag iets leren of zien; iets moois doen, is een recept voor geluk. Misschien is “het mooie” broccoli koken met recept nr. 7; of elke dag een douche nemen. Ik ben verrast door het aantal mensen die ik in de periode van een maand tegenkom, die lichaamsgeuren verspreiden als was het eau de cologne! Neem een douche! Die dagelijkse douche is alleen maar een metafoor voor het zeggen van “NEE” tegen al die dingen waar je geen “NEE!” tegen lijkt te kunnen zeggen. Vind trots in het doen van dingen die je niet wil doen. Dan kan het gebeuren dat je over iets struikelt als Geluk.

Daniel R. Gould

Daniel Gould is een Amerikaanse uitgever die gekozen heeft voor Amsterdam. Hij woont er al 32 jaar. Op dit moment is hij freelance journalist op het gebied van kunst en architectuur. Meer informatie over Daniel Gould is te vinden op www.gould3dlist.blogspot.com.

vertaling: Walter van Teeffelen
www.avantiproductions.nl