Als kind is me goed bijgebracht dat je in de bus, trein of tram op moet staan voor ouderen. Die kunnen vaak moeilijk en niet lang staan en dan is het erg beleefd om hen te laten zitten. ‘Respect voor de oudere generatie’ vertelden ze me. Beetje Calvinistische inslag?

De trein was erg vol hetgeen op dit tijdstip van de dag niet ongebruikelijk was. Er kwam een wat oudere dame met drie boodschappentassen de coupé in. Ze was dan wel niet zo jong meer, maar echt hoogbejaard was ze ook weer niet. Wel was ze heel erg opgemaakt en dat is dan nog zachtjes uitgedrukt. Er zat een dikke laag ‘verf’ op haar gezicht, je zag de scheidingsranden duidelijk zitten. Het leek wel of ze de ‘verf’ met een blokkwast op haar gezicht had gebracht. En waarschijnlijk had ze de fles eau de cologne ook half leeg gemaakt. Wat een type! En dan dat haar! Ze bleef staan en keek de coupé rond. Vervolgens wendde ze zich tot een wat opgeschoten knul en zei: ‘Zeg jongeman, zou jij niet eens opstaan voor een oudere dame?’ Hij keek haar meewarig aan en zei: ‘Schilderijen moeten hangen en niet zitten.’ En stoïcijns ging hij verder lezen in zijn boek. Ze stampvoette van boosheid en ging naar de volgende coupé: ‘Misschien hebben ze daar meer respect voor de ouderdom.’ Toen ze in de andere coupé was, zei de opgeschoten knul tegen zijn buurman: ‘Ik ben haar type niet, ik ben namelijk niet opblaasbaar.’

Een paar dagen later waren wij voor een lang weekend in Praag. We stapten de tram in en onmiddellijk stond er een jongen voor mij op. Wat een vreselijk gevoel is dat als je denkt dat je nog jong bent en in de kracht van je leven. Ik ben nog niet eens een jongere oudere, dan kun je toch gemakkelijk staan. Ik hield het er maar op dat ze zo beleefd zijn voor toeristen, dat is goed voor de business, maar ook voor mijn eigen gevoel. De volgende dag gingen we met de tram naar het centrum. De tram zat nog lang niet vol en dus hoefde gelukkig niemand voor ons op te staan. Bij de volgende halte kwam een juffrouw met een klasje kinderen de tram in. ‘Wat goed dat ze dat in het lesprogramma opnemen’, zeiden we nog tegen elkaar en we keken geanimeerd toe hoe de juffrouw de kinderen op de stoelen zette, drie kinderen op twee stoelen. Maar er waren te weinig stoelen vrij en voor we het in de gaten hadden stond er een oude man met een stok op en bood zijn stoel aan. Ook de oude vrouw die naast hem zat stond op. Daardoor kon de juffrouw de laatste drie kinderen op de twee vrij gekomen stoelen laten zitten. Zelf bleef ze staan, dan kon ze haar klas beter overzien. Het ging allemaal zo natuurlijk en zo vlug, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Het was zelfs gebeurd voordat de tram weer ging rijden.

Respect voor de oudere generatie, is dat hetzelfde als opstaan in de trein,tram of bus? Maar wel groot respect voor die oude mensen die direct opstaan voor de klas van de juffrouw, anders kan ze haar klas niet goed in de gaten houden. Ik stond op en bood de oude man mijn stoel aan. Hij weigerde, maar ik bleef aandringen want ik zag dat hij moeite had om goed te blijven staan. Na lang aandringen ging hij toch zitten, je zag zijn van pijn vertrokken gezicht ontspannen. Er kwam weer een glimlach op zijn gezicht. (Glimlacher)